People always asked me... What makes a good journalist? It’s hard for me to answer as I am, myself not a journalist.

Well, to be conventionally, by term, as a good journalist, you should posses the true spirit of journalism by applying all sorts of professionalism and ethics in delivering news. Tell the stories, real facts, get real testimonials, be accurate and precise.

Nowadays, the term of journalism, had been revised by the new approaches towards telling stories that had facts and testimonials. They called it the era of “new journalism”. This kind of approach of telling stories was more to the emotion of the stories. Why? Because readers or audience wants their news according to their personal experience and perspective. Yes, they want it to be personal and attach to them.

Yes, news should have pathos, where it can tells laughs, cries, angers and any kind of feeling that make the audience feel that they are human being. Some might say, it is kind of single-minded where news should be facts, facts and facts. But the point is, there are lot citizen journalists out there. Millions of them were bloggers where they told news from a different perspective. But anyway, news is still news. Readers and audience were getting smarter, you can’t simply tell them what they should read or watch. News being personalized is really what they need. It is some sort of escapism to relate themselves with the news and what is going on with the world.

Looking back at the past trend of journalism, I should say that, as a media or people telling news, we ourselves should be more upfront in raising issues. Propaganda journalism was unhealthy and we should practice less self-censorship.

What we lack is the investigative journalism. If we harp on nothing but propaganda, I am sure that the societies will only get inaccurate feedback.

I have this thought, when have I censored myself in the past and the question is why? Yes, I am a writer, although I have never really done a circuit of reporting, I have myself without fail have this kind of passion that I can’t live without provoking thoughts, broadening perspectives and even keyboard for me to hit the every single journal of my life. In that time, I couldn’t find myself censored or been censored by assorted editors, sub-editors, bulletin producers and even publishers. Nothing too big or overly-uttered, just the peculiar sensitive words and sentences here and there. Nothing had threatened me; nobody had knocking on my door at late of night asking for me to go to police station for an interrogation, nobody hacked my blog but there’s this comments on my blog that makes me kind of sigh….. (I don’t know why this people can’t accept different perspectives..). But yet, yes, I confess: I censored myself.

Why do I need to censor myself? I don’t know, I just don’t want to hurt people’s heart and even hurting myself with ignorant comments from people who didn’t do a lot of thinking and reflecting the issues towards themselves. I know that, we have been living in this world where we are no longer belong to any personal privacy, where every single thing about ourselves can easily be access on just finger tip away. Thanks to technology that bringing down every continent. We are just citizen of the world that happened to have all sorts of information on each other. Yes, we have becoming close to each other without knowing the fact that we have not met.

But I want to ask you, why? And until what stance, that we have the rights to the freedom of information? Is there really so-called freedom of press? Do we have to tell the truth every time; though we might know the truth will make us hurt and the hullabaloo effects that make the world gone mad? We are dealing with freedom right now. Freedom to tell the stories, freedom to know the stories. There are countries where journalists risk not just their freedom but their lives everyday to tell stories to the public. But a lot of journalists not really belong on that class.

It is simply that we have become chicken, afraid of our own reflections. Why? It is because this kind of conflict of interests. The fear of losing our rice-pot, promotion prospects, and the publications/media/TV station’s advertising revenue or political or social patronage is enough to shut most of us up. I have censored myself on many circumstances for almost the same reasons. I should yell to myself and it is kind of humiliated to admit it. But, yes, if I just an ordinary writer that happened to write on my own escapism- blog, I shouldn’t tell myself that I need to commit suicide, because I have 100% obligations for not to tell the stories. I should and I pity for those who are really a journalist but failed to do so the social obligations on being accurate and precise.

But then, in a real world, where if I slap myself and it is hurt…. Press freedom is a myth. We have commit homicide on our freedom by using our own hands. The press, government and corporate governance have become freak bed-companion, where we do back-benching each others on many kind of interests. Yes, this is what we called democratic; if we want to be counted in, we should sleep with our enemies. This way, we will get whatever we desired without having to stain our hands out of it. Lost in translation where we suffers from our action, we have allowed ourselves to be co-opted into the system in a process not as totalitarian as we want to have faith on it to be.

Anyway, this is the rules that we have stated earlier, we can’t simply break the rules and I say we should play by the rules. If you can’t really help yourself for being self-censored, I think we better keep away of telling the stories. I have to deal with a lot of difficult task of making myself reliable and transparent; my kind of single-minded are more sincere. And I should tell and always remind myself I am responsible on whatever that I would like to address. While until that circumstances, I should focus myself on cari makan that helps me kept paying the bills without fail every month.

Nous sommes tout le journaliste .....
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Les gens m'ont toujours demandés… Que fait un bon journaliste ? Il est difficile que je réponde car je suis, moi-même pas un journaliste.

Bien, être par convention, par limite, en tant qu'un bons journaliste, toi devrait des bandes l'esprit vrai du journalisme en appliquant toutes les sortes de professionnalisme et d'éthique en fournissant des nouvelles. Dites les histoires, vrais faits, obtenez les vrais testimonials, soyez précis et précis.

De nos jours, la limite du journalisme, avait été mise à jour par les nouvelles attitudes en ce qui concerne dire les histoires qui ont eu des faits et des testimonials. Ils l'ont appelé l'ère du « nouveau journalisme ». Ce genre d'approche de dire des histoires était plus à l'émotion des histoires. Pourquoi ? Puisque les lecteurs ou l'assistance veut leurs nouvelles selon leur personnel éprouvent et perspective. Oui, ils veulent que lui soient personnelle et l'attache à eux.

Oui, les nouvelles devraient avoir le pathétique, où elles peuvent disent des rires, les cris, irritent et n'importe quel genre de sentiment qui incitent les assistances à estimer qu'elles sont être humain. Certains pourraient indiquer, c'est genre d'unique où les nouvelles devraient être des faits, des faits et des faits. Mais le point est, là est des journalistes de citoyen de sort dehors là. Les millions de eux étaient des bloggers où ils ont dit des nouvelles d'une perspective différente. Mais de toute façon, les nouvelles sont des nouvelles immobiles. Les lecteurs et les assistances devenaient plus futés, vous ne pouvez pas simplement leur dire ce qu'elles devraient lire ou observer. Sont vraiment les nouvelles étant personnalisées de ce qu'elles ont besoin. C'est une certaine sorte d'escapism pour se relier avec les nouvelles et ce qui est dessus assorti au monde.

Regardant arrière la tendance passée du journalisme, je devrais dire que, en tant que les médias ou les gens disant des nouvelles, nous nous-mêmes devraient être plus d'upfront en soulevant des questions. Le journalisme de propagande était malsain et nous devrions pratiquer moins d'individu-censure.

De ce que nous manquons est le journalisme investigateur. Si nous parlons tout le temps sur rien mais la propagande, je suis sûr que les sociétés obtiendront seulement la rétroaction imprécise.

Est-ce que j'ai-je cette pensée, quand je me suis censuré dans le passé et la question est-elle pourquoi ? Oui, je suis un auteur, bien que j'aie jamais vraiment fait un circuit du reportage, j'ai moi-même sans faute pour avoir ce genre de passion que je ne peux pas vivre sans pensées de provocation, perspectives de élargissement et même clavier pour que je frappe le chaque journal simple de ma vie. Dans ces temps, moi ne pourrait pas la trouvaille moi-même censurée ou censurée par les rédacteurs, les secondaire-rédacteurs, les producteurs de bulletin et même les éditeurs assortis. Rien trop grand ou fini-poussé, juste les mots et les phrases sensibles particuliers ici et là. Rien ne m'avait menacé ; personne n'a eu le frappement sur ma porte à tard de nuit demandant moi pour aller au commissariat de police pour une interrogation, personne a entaillé mon blog mais il y a ceci commente mon blog qui me fait la sorte du soupir ..... (Je ne sais pas pourquoi ces personnes ne peuvent pas accepter différentes perspectives.). Mais encore, oui, j'admets : Je me suis censuré.

Pourquoi est-ce que je dois me censurer ? Je ne sais pas, je juste ne veux pas blesser le coeur des personnes et égaliser se blesser avec des commentaires ignorants des personnes qui n'ont pas fait beaucoup de penser et de refléter les questions vers elles-mêmes. Je sais cela, nous avais vécu en ce monde où nous sommes n'appartenons plus à n'importe quelle intimité personnelle, où chaque chose simple au sujet de nous-mêmes peut facilement être accès sur le bout juste de doigt loin. Grâce à la technologie cet apporter en bas de chaque continent. Nous sommes citoyen juste du monde qui s'est avéré justement avoir toutes les sortes d'information sur l'un l'autre. Oui, nous avons devenir près de l'un l'autre sans savoir le fait que nous n'avons pas la met.

Mais je veux te demander, pourquoi ? Et jusqu'à quelle position, cela avons-nous les droits à la liberté d'information ? Y a-t-il liberté vraiment prétendue de pression ? Nous devons dire la vérité chaque fois ; bien que nous pourrions savoir la vérité fera-t-elle nous blesser et les effets de tapage qui font le monde fou ? Nous traitons la liberté en ce moment. Liberté pour dire les histoires, liberté pour savoir les histoires. Il y a des pays où les journalistes risquent pas simplement leur liberté mais leurs vies journalières pour dire des histoires au public. Mais beaucoup de journalistes pas vraiment appartenir sur cette classe.

C'est simplement que nous avons le poulet devenu, effrayé de nos propres réflexions. Pourquoi ? Il est parce que ce genre de conflit d'intérêts. La crainte de perdre notre riz-pot, promotion prospecte, et la recette publicitaire ou le patronage politique ou social de la station des publications/media/TV est assez pour fermer la plupart d'entre nous. Je me suis censuré sur beaucoup de circonstances pour presque les mêmes raisons. Je devrais hurler à me et c'est genre d'humilié de l'admettre. Mais, oui, si I juste un auteur ordinaire qui s'est avéré justement écrire sur mon propre blog d'escapism-, je s'indique que je dois commettre le suicide, parce que j'ai des obligations de 100% pour de ne pas dire les histoires. Je devrais et je plains pour tels qui sont vraiment un journaliste mais ne fais pas ainsi les engagements sociaux sur être précis et précis.

Mais puis, dans un réel, où si je me gifle et il est blessé…. La liberté de pression est un mythe. Nous avons pour commettre le homicide sur notre liberté en utilisant nos propres mains. La pression, le gouvernement et le gouvernement de corporation ont le lit-compagnon anormal devenu, où nous faisons en arrière-mettre hors jeu chaque autres sur des beaucoup de genre d'intérêts. Oui, est ce ce que nous avons appelé démocratique ; si nous voulons être comptés dedans, nous devrions dormir avec nos ennemis. De cette façon, nous obtiendrons celui que nous ayons désiré sans devoir souiller notre distribuere de lui. Perdu dans la traduction où nous souffre de notre action, nous nous sommes permis d'être cooptés dans le système dans un processus pas aussi totalitaire que nous voulons avoir la foi là-dessus à être.

Quoi qu'il en soit, c'est les règles que nous avons énoncées plus tôt, nous ne peut pas simplement casser les règles et je dis que nous devrions jouer par les règles. Si vous ne pouvez pas vraiment s'aider pour individu-être censurée, je pense que nous améliorons la subsistance loin de dire les histoires. Je dois traiter beaucoup de difficile charge de se rendre digne de confiance et transparent ; mon genre d'unique sont plus sincère. Et je devrais dire et se rappeler toujours je suis responsable sur celui que cela je voudrais adresser. Tandis que jusqu'à cela des circonstances, je devrais me concentrer sur le cari makan qui m'aide a continué à payer aux factures sans faute chaque mois.

Somos todo el periodista .....
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
La gente siempre me preguntó… ¿Qué hace a buen periodista? Es duro que conteste como soy, mismo no un periodista.

Bien, estar convencionalmente, por término, como un buenos periodista, usted debe los posses el alcohol verdadero del periodismo aplicando todas las clases de profesionalismo y de los éticas en entregar noticias. Cuente las historias, hechos verdaderos, consiga los testimonials verdaderos, sea exacto y exacto.

Hoy en día, el término del periodismo, había sido revisado por los nuevos acercamientos hacia contar las historias que tenían hechos y testimonials. Lo llamaron la era del “nuevo periodismo”. Esta clase de acercamiento de contar historias era más a la emoción de las historias. ¿Por qué? Porque los lectores o la audiencia desea sus noticias según su personal experimentan y perspectiva. Sí, quisieran que él fueran personal y la fijación a ellos.

Sí, las noticias deben tener pathos, donde pueden dicen las risas, los gritos, encolerizan y cualquier clase de sensación que hacen que las audiencias se sienten que son humano. Algunos pudieron decir, es clase de único donde las noticias deben ser hechos, hechos y hechos. Pero el punto es, allí es periodistas del ciudadano de la porción hacia fuera allí. Millones de ellos eran los bloggers donde dijeron noticias de una diversa perspectiva. Pero de todos modos, las noticias son noticias inmóviles. Los lectores y las audiencias conseguían más elegantes, usted no puede simplemente decirles lo que él debe leer o mirar. Las noticias que son personalizadas son realmente lo que él necesita. Es una cierta clase de escapism para relacionarse con las noticias y qué se está encendiendo con el mundo.

Mirando trasero la última tendencia del periodismo, debo decir que, como los medios o la gente que dicen noticias, nosotros ourselves deben ser más upfront en plantear ediciones. El periodismo de la propaganda era malsano y debemos practicar menos uno mismo-censura.

Qué carecemos es el periodismo investigador. Si harp en nada pero propaganda, soy seguro que las sociedades conseguirán solamente la regeneración inexacta.

¿Yo tengo este pensamiento, cuándo me he censurado en el pasado y la pregunta es por qué? , Soy escritor, aunque nunca realmente he hecho un circuito de la divulgación, tengo sí mismo sin falta tener esta clase de pasión que no pueda vivir sin pensamientos que provocan, perspectivas de ensanchamiento e incluso el teclado para que golpee el cada solo diario de mi vida. En ese tiempo, mí no podría encontrarme a mí mismo censurada o censurada por los redactores, los secundario-redactores, los productores del boletín e incluso los editores clasificados. Nada demasiado aquí y allí grande o excesivo-pronunciada, apenas las palabras y las oraciones sensibles peculiares. Nada me había amenazado; nadie tenía golpear en mi puerta en tarde de la noche que pedía mí ir a la comisaría de policías para una interrogación, nadie cortó mi blog pero hay éste comenta respecto a mi blog que me haga la clase de suspiro ..... (No sé porqué esta gente no puede aceptar diversas perspectivas.). Pero todavía, sí, confieso: Me censuré.

¿Por qué necesito censurarme? No sé, apenas no deseo lastimar el corazón de la gente e igualar lastimarse con comentarios ignorantes de la gente que no hizo muchos de pensar y de reflejar las ediciones hacia sí mismos. Sé eso, nosotros he estado viviendo en este mundo donde estamos pertenecemos no más a cualquier aislamiento personal, donde cada sola cosa sobre nosotros mismos puede fácilmente ser acceso en extremidad justa del dedo lejos. Gracias a la tecnología el ese traer abajo de cada continente. Somos ciudadano justo del mundo que sucedió tener todas las clases de información sobre uno a. Sí, tenemos convertirse cerca de uno a sin saber el hecho de que no tenemos met.

¿Pero deseo preguntarle, por qué? ¿Y hasta qué postura, eso tenemos las derechas a la libertad de la información? ¿Hay libertad realmente supuesta de la prensa? Tenemos que decir la verdad cada vez; ¿aunque puede ser que sepamos la verdad hará que lastimamos y los efectos del hullabaloo que hacen el mundo ido enojado? Nos estamos ocupando de la libertad ahora. Libertad para contar las historias, libertad para saber las historias. Hay los países en donde los periodistas arriesgan no apenas su libertad pero sus vidas diarias para contar historias al público. Pero muchos de periodistas no realmente pertenecer en esa clase.

Es simplemente que tenemos pollo convertido, asustado de nuestras propias reflexiones. ¿Por qué? Es porque esta clase de conflicto de intereses. El miedo de perder nuestro arroz-pote, promoción prospecta, y el rédito de publicidad de la estación de las publicaciones/media/TV o el patrocinio político o social es bastante para cerrarnos la mayor parte de para arriba. Casi me he censurado en muchas circunstancias por las mismas razones. Debo gritar a me y es clase de humillado para admitirla. Pero, sí, si I apenas un escritor ordinario que sucedió escribir en mi propio blog del escapism-, yo se dice que necesite confiar suicidio, porque tengo obligaciones del 100% para de no contar las historias. Debo y pity para los que sean realmente periodista pero no podido hacer tan las obligaciones sociales en ser exacto y exacto.

Pero entonces, en un del mundo real, donde si me doy una palmada y está lastimado…. La libertad de la prensa es un mito. Tenemos confiar el homicidio en nuestra libertad usando nuestras propias manos. La prensa, el gobierno y el gobierno corporativo tienen cama-compañero anormal convertido, donde hacemos detrás-benching cada otros en muchos clase de intereses. Sí, esto es lo que llamamos democrático; si deseamos ser contados adentro, debemos dormir con nuestros enemigos. Esta manera, conseguiremos lo que deseamos sin tener que mancharse nuestro repartimos de él. Perdido en la traducción donde sufrimos de nuestra acción, nos hemos permitido que coopten en el sistema en un proceso tan totalitario como deseamos tener fe en ella a ser.

De todas formas, ésta es las reglas que hemos indicado anterior, nosotros no puede romper simplemente las reglas y digo que debemos jugar por las reglas. Si usted no puede realmente ayudarse para uno mismo-ser censurada, pienso que mejoramos subsistencia lejos de contar las historias. Tengo que ocuparme de muchos de la tarea difícil de hacerse confiable y transparente; mi clase de único es más sincera. Y debo decir y recordarse siempre soy responsable en lo que eso yo quisiera tratar. Mientras que hasta eso las circunstancias, debo centrarme en el cari makan que me ayuda guardó el pagar las cuentas sin falta de cada mes.

Siamo tutto il giornalista .....
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
La gente mi ha chiesto sempre… Che cosa fa un buon giornalista? Per me è duro rispondere a poichè sono, io stesso non un giornalista.

Bene, essere convenzionalmente, dal termine, come un buoni giornalista, voi dovrebbe posses lo spirito allineare di giornalismo applicando tutte le specie di professionalità e dell'etica nel trasporto delle notizie. Dica alle storia, fatti reali, ottenga i testimonials reali, sia esatto e preciso.

Al giorno d'oggi, il termine di giornalismo, era stato modificato tramite i nuovi metodi verso dire alle storia che hanno avute i fatti e testimonials. Lo hanno denominato l'era “di nuovo giornalismo„. Questo genere di metodo di dire alle storia era più all'emozione delle storia. Perchè? Poiché i lettori o il pubblico desidera le loro notizie secondo il loro personale sperimentano e prospettiva. Sì, desiderano esso essere personale e l'attaccatura a loro.

Sì, le notizie dovrebbero avere pathos, dove possono dicono alle risate, gridano, fanno arrabbiare e qualunque genere di sensibilità che incitano i pubblici a ritenere che sono umano. Alcuni potrebbero dire, è genere di sincero dove le notizie dovrebbero essere fatti, fatti e fatti. Ma il punto è, là è giornalisti del cittadino del lotto fuori là. Milioni di loro erano bloggers dove hanno detto alle notizie da una prospettiva differente. Ma comunque, le notizie sono notizie tranquille. I lettori ed i pubblici stavano ottenendo più astuti, non potete semplicemente dire loro che cosa dovrebbero leggere o guardare. Le notizie che sono rese personali sono realmente di che cosa hanno bisogno. È una certa specie del escapism per collegarsi con le notizie e che cosa sta accendendo con il mondo.

Osservando posteriore la tendenza passata di giornalismo, dovrei dire che, come i mezzi o la gente che dicono alle notizie, noi noi stessi dovrebbero essere più upfront nel sollevare le edizioni. Il giornalismo di propaganda era non sano e dovremmo esercitarci in meno auto-censura.

Di che cosa difettiamo è il giornalismo investigativo. Se harp su niente ma sulla propaganda, sono sicuro che le società otterranno soltanto le risposte inesatte.

Io ho questo pensiero, quando mi sono censurato nel passato e la domanda è perchè? Sì, sono un produttore, anche se mai realmente ho fatto un circuito di segnalazione, ho io stesso sicuramente avere questo genere di passione che non posso vivere senza pensieri di provocazione, prospettive di ampliamento e perfino tastiera affinchè me colpisca l'ogni singolo giornale della mia vita. In quei tempo, io non potrebbe il ritrovamento io stesso censurato o censurato a cura dei redattori, dei secondario-redattori, dei produttori del bollettino e perfino degli editori assorted. Niente di troppo grande o eccessivo-uttered, appena le parole e le frasi sensibili particolari qui e là. Niente lo aveva minacciato; nessuno ha avuto bussata sul mio portello a in ritardo della notte che chiede me di andare alla stazione di polizia per un'interrogazione, nessuno ha inciso il mio blog ma ci è questo commenta il mio blog che mi rende il genere del sigh ..... (Non so perchè questa gente non può accettare le prospettive differenti.). Ma ancora, sì, confesso: Mi sono censurato.

Perchè devo censurarmi? Non so, non desidero appena danneggiare il cuore della gente e perfino danneggiarmi con le osservazioni ignare dalla gente che non ha fatto pensare loro molto e riflettere loro le edizioni. Conosco quello, noi sto vivendo in questo mondo in cui siamo più non apparteniamo a tutta la segretezza personale, dove ogni singola cosa circa noi stessi può facilmente essere accesso sulla punta giusta della barretta via. Grazie a tecnologia quel portare giù ogni continente. Siamo cittadino giusto del mondo che è sembrato avere tutte le specie delle informazioni su a vicenda. Sì, abbiamo diventare vicino a vicenda senza conoscere il fatto che non abbiamo met.

Ma desidero chiedergli, perchè? E fino a che posizione, quello abbiamo i diritti alla libertà delle informazioni? È ci la libertà realmente cosiddetta della pressa? Dobbiamo dire sempre alla verità; benchè potremmo sapere che la verità li inciterà a danneggiare e gli effetti di hullabaloo che fanno il mondo andato pazzo? Dealing with la libertà ora. Libertà per dire alle storia, libertà per conoscere le storia. Ci sono paesi in cui i giornalisti rischiano non appena la loro libertà ma le loro vite giornalieri per dire alle storia al pubblico. Ma giornalisti molto non realmente appartenere su quel codice categoria.

È semplicemente che abbiamo pollo diventato, impaurito delle nostre proprie riflessioni. Perchè? È perché questo genere di conflitto degli interessi. Il timore di perdere il nostro riso-POT, promozione indaga ed il reddito di pubblicità della stazione delle pubblicazioni/media/TV o il patronato politico o sociale è abbastanza per chiuderci la maggior parte di noi in su. Mi sono censurato su molte circostanze per quasi gli stessi motivi. Dovrei urlare a me ed è genere di umiliato di per ammetterlo. Ma, sì, se la I appena un produttore ordinario che è sembrato scrivere sul mio proprio blog del escapism-, io si dice che debba commettere il suicide, perché ho obblighi di 100% per di non dire alle storia. Dovrei e pity per coloro che è realmente un giornalista ma non riuscito a fare così gli obblighi sociali su essere esatto e preciso.

Ma allora, in un nell'ambiente, dove se mi schiaffeggio ed è danneggiato…. La libertà della pressa è un mito. Abbiamo commettere il homicide sulla nostra libertà usando le nostre proprie mani. La pressa, il governo ed il controllo corporativo hanno base-compagno strano diventato, in cui facciamo la indietro-coltivazione a gradini ogni altre sui molti genere di interessi. Sì, questo è che cosa abbiamo denominato democratico; se desideriamo essere contati dentro, dovremmo dormire con i nostri nemici. Questo senso, otterremo qualunque abbiamo voluto senza dovere macchiare nostro distribuiamo di esso. Perso nella traduzione dove soffriamo dalla nostra azione, ci siamo permessi che co-opted nel sistema in un processo totalitarian come desideriamo averle fede da essere.

In ogni modo, questa è le regole che abbiamo dichiarato più presto, noi non può rompere semplicemente le regole e dico che dovremmo giocare dalle regole. Se non potete realmente aiutarti per auto-essere censurata, penso che miglioriamo la conservazione via di dire alle storia. Devo occuparmi dell'operazione difficile molto di rendermi certo e trasparente; il mio genere di sincero è più sincero. E dovrei dire a e ricordarmi sempre sono responsabile su qualunque quello io vorrebbe richiamare. Mentre fino a quello circostanze, dovrei mettermi a fuoco sul cari makan che lo aiuta ha continuato a pagare alle fatture sicuramente ogni mese.

Wir sind aller Journalist .....
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Leute immer fragten mich… Was bildet einen guten Journalisten? Es ist hart für mich zu antworten, da ich bin, selbst nicht ein Journalist.

Gut, durch Bezeichnung, als guter Journalist, Sie herkömmlich sollte zu sein Gruppen der zutreffende Geist von Journalismus, indem es alle Art von Professionalismus und von Ethik anwendet, wenn es Nachrichten liefert. Erklären Sie die Geschichten, Sachverhalt, erhalten Sie reale testimonials, seien Sie genau und exakt.

Heutzutage war die Bezeichnung von Journalismus, durch die neuen Annäherungen in Richtung zum Erklären der Geschichten verbessert worden, die Tatsachen und testimonials hatten. Sie benannten es die ära „des neuen Journalismus“. Diese Art der Annäherung des Erklärens von Geschichten war mehr zum Gefühl der Geschichten. Warum? Weil Leser oder Publikum wünscht, erfahren ihre Nachrichten entsprechend ihrem persönlichen und Perspektive. Ja wünschen sie es und Befestigung zu ihnen persönlich sein.

Ja sollten Nachrichten Pathos haben, in dem sie erklärt Lachen, Schreie, verärgert und irgendeine Art Gefühl kann, die die Publikum glauben lassen, daß sie menschliches Wesen sind. Einige konnten sagen, ist es Art von aufrichtigem, wo Nachrichten Tatsachen, Tatsachen und Tatsachen sein sollten. Aber der Punkt ist, dort ist Losbürgerjournalisten heraus dort. Millionen von ihnen waren bloggers, in denen sie Nachrichten von einer anderen Perspektive erklärten. Aber irgendwie, sind Nachrichten ruhige Nachrichten. Leser und Publikum erhielten intelligenter, können Sie nicht ihnen einfach erklären, was sie lesen oder aufpassen sollten. Die Nachrichten, die personifiziert werden, sind wirklich, was sie benötigen. Es ist irgendeine Art des escapism, zum sich mit den Nachrichten zu beziehen und was los mit der Welt ist.

Betrachtend rückseitig der letzten Tendenz von Journalismus, sollte ich sagen, daß, als die Mittel oder Leute, die Nachrichten, wir selbst erklären, mehr upfront sein sollten, wenn sie Ausgaben anheben. Propagandajournalismus war ungesund und wir sollten weniger Selbst-zensur üben.

Was wir ermangeln, ist der Untersuchungsjournalismus. Wenn wir auf nichts aber Propaganda lamentieren, bin ich sicher, daß die Gesellschaften nur ungenaues Rückgespräch erhalten.

Ich diesen Gedanken, wann habe habe ich mich zensiert in der Vergangenheit und die Frage ist warum? Ja bin ich ein Verfasser, obgleich ich nie wirklich einen Stromkreis des Berichtes getan habe, habe ich selbst, unfehlbar diese Art der Neigung zu haben, die ich nicht ohne erregende Gedanken, erweiternde Perspektiven und sogar Tastatur leben kann, damit ich das jedes einzelne Journal meines Lebens schlage. In dieser Zeit, in mir nicht könnte die Entdeckung selbst, die zensiert wurde oder von sortierten Herausgebern, von Vor-herausgebern, von Nachricht Produzenten und von sogar Verlegern zensiert war. Nichts zu groß oder hier und dort über-gegäußert, gerade die eigenartigen empfindlichen Wörter und die Sätze. Nichts hatte mich bedroht; niemand hatte das Klopfen auf meiner Tür an spät der Nacht bitten um mich, zur Polizeistation für eine Befragung, niemand zu gehen zerhackte mein blog, aber es gibt dieses kommentiert mein blog, das bildet mich Art vom Seufzer ..... (Ich weiß nicht, warum diese Leute nicht unterschiedliche Perspektiven annehmen können.). Aber schon ja bekenne ich: Ich zensierte mich.

Warum muß ich mich zensieren? Ich weiß nicht, möchte ich gerade nicht Herz der Leute verletzen und das Verletzen mit unwissenden Anmerkungen von den Leuten glätten, die nicht eine Menge das Denken und Reflektieren der Ausgaben in Richtung zu selbst taten. Ich weiß den, wir habe gelebt in dieser Welt, in der wir gehören nicht mehr jedem persönlichen Privatleben sind, in dem jede einzelne Sache über uns selbst Zugang auf gerechte Fingerspitze leicht weg sein kann. Dank Technologie dieses Holen hinunter jeden Kontinent. Wir sind gerechter Bürger der Welt, die geschah, alle Art der Informationen über einander zu haben. Ja haben wir das Werden nah an einander, ohne die Tatsache zu kennen, daß wir nicht Met. haben.

Aber ich möchte fragen Sie, warum? Und bis welche Position, das haben wir die Rechte zur Freiheit der Informationen? Gibt es wirklich sogenannte Freiheit der Presse? Müssen wir die Wahrheit jedesmal sagen; obwohl wir wissen konnten, daß die Wahrheit uns verletzen läßt und die Radaueffekte, die die Welt bilden, die wütend gegangen wird? Wir beschäftigen Freiheit im Augenblick. Freiheit, zum der Geschichten, Freiheit zu erklären, um die Geschichten zu kennen. Es gibt Länder, in denen Journalisten nicht gerade ihre Freiheit aber ihre Leben riskieren, die, um Geschichten zu erklären der öffentlichkeit täglich sind. Aber eine Menge Journalisten nicht wirklich auf dieser Kategorie gehören.

Es ist einfach, daß wir gewordenes Huhn haben, ängstlich von unseren eigenen Reflexionen. Warum? Es ist weil diese Art des Interessenkonflikts. Die Furcht vor dem Verlieren unseres Reistopfes, Förderung prospektiert, und der Publikationen/media/TV die Werbeeinnahmen oder politische oder Sozialdas patronat Station ist genug, zum die meisten uns zu schließen. Ich habe mich auf vielen Umständen aus fast den gleichen Gründen zensiert. Ich sollte zu mich kreischen und es ist Art von gedemütigt, um sie zuzulassen. Aber ja wenn I gerade ein gewöhnlicher Verfasser, der geschah, auf mein eigenes escapism- blog zu schreiben, ich nicht sich erklärt, daß ich Selbstmord festlegen muß, weil ich die 100%-Verpflichtungen für, habe die Geschichten nicht zu erklären. Ich sollte und ich bedauere für die, die wirklich ein Journalist sind, aber nicht gekonnt die Sozialverpflichtungen auf Sein so tun genau und exakt.

Aber dann, in einem realistischem, wo, wenn ich mich schlage und es wird verletzt…. Pressefreiheit ist ein Mythus. Wir haben, Totschlag auf unserer Freiheit festzulegen, indem wir unsere eigenen Hände verwenden. Die Presse, die Regierung und die Unternehmensführung haben gewordenen ungewöhnlichen Bettbegleiter, in dem wir ZurückBenching jede andere auf vielen Art von Interessen tun. Ja ist dieses, was wir demokratisch nannten; wenn wir innen gezählt werden möchten, sollten wir mit unseren Feinden schlafen. Auf diese Weise, erhalten wir, was auch immer wir wünschten, ohne zu müssen, zu beflecken unser, austeilen von ihm. Verloren in der übersetzung, in der wir unter unserer Tätigkeit leiden, haben wir uns erlaubt, in das System in einem Prozeß kooptiert zu werden nicht so totalitär, wie wir Glauben auf ihm haben möchten, zum zu sein.

Sowieso ist dieses die Richtlinien, die wir früh angegeben haben, wir kann nicht die Richtlinien einfach brechen und ich sage, daß wir durch die Richtlinien spielen sollten. Wenn Sie nicht für Selbst-zensiert werden wirklich dir helfen können, denke ich, daß wir Unterhalt weg des Erklärens der Geschichten verbessern. Ich muß eine Menge schwierige Aufgabe des Bildens beschäftigen zuverlässig und transparent; meine Art von aufrichtigem sind aufrichtiger. Und ich sollte erklären und immer sich zu erinnern bin ich auf verantwortlich, was auch immer der ich adressieren möchte. Während bis das Umstände, sollte ich auf das makan cari mich richten, das mir hielt den, Rechnungen jeden Monat unfehlbar zu zahlen hilft.

Nós somos todo o journalist .....
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Os povos perguntaram-me sempre… Que faz um journalist bom? É duro para mim responder porque eu sou, eu mesmo não um journalist.

Bem, ser convencionalmente, pelo termo, como um journalist, você bons deve posses o espírito verdadeiro do journalism aplicando todas as sortes do professionalism e éticas em entregar a notícia. Diga as histórias, fatos reais, comece testimonials reais, seja exato e preciso.

Hoje em dia, o termo do journalism, tinha sido revisado pelas aproximações novas para dizer as histórias que tiveram fatos e testimonials. Chamaram-no a era “do journalism novo”. Este tipo da aproximação de dizer histórias era mais à emoção das histórias. Por que? Porque os leitores ou a audiência querem suas notícias de acordo com seu pessoal experimentam e perspective. Sim, querem o ser pessoal e o anexo a eles.

Sim, a notícia deve ter o pathos, onde pode diz risos, os gritos, se irrita e qualquer tipo do sentimento que fazem as audiências sentir que são ser humano. Alguns puderam dizer, é tipo de single-minded onde a notícia deve ser fatos, fatos e fatos. Mas o ponto é, lá é journalists do cidadão do lote para fora lá. Os milhões deles eram os bloggers onde disseram notícias de um perspective diferente. Mas de qualquer maneira, a notícia é notícia imóvel. Os leitores e as audiências estavam começando mais espertos, você não pode simplesmente dizer-lhes o que deve ler ou prestar atenção. A notícia que está sendo personalizada é realmente o que necessita. É alguma sorte do escapism para relacionar-se com a notícia e o que está indo sobre com o mundo.

Olhando traseiro na tendência passada do journalism, eu devo dizer que, como os meios ou os povos que dizem notícias, nós ourselves devem ser mais upfront em levantar edições. O journalism do Propaganda era insalubre e nós devemos praticar menos self-censura.

O que nós faltamos é o journalism investigative. Se nós harp em nada mas no propaganda, eu sou certo que as sociedades começarão somente o gabarito inaccurate.

Mim tenho este pensamento, quando eu censored myself no passado e a pergunta é por que? Sim, eu sou um escritor, embora eu faça nunca realmente um circuito do relatório, eu tenho eu mesmo sem falha ter este tipo da paixão que eu não posso viver sem pensamentos provocando, perspectives broadening e mesmo teclado para que eu bata cada único jornal de minha vida. Nnesses tempo, mim não poderia o achado eu mesmo censored ou censored por editores, por secundário-editores, por produtores do boletim e mesmo por publishers assorted. Nada demasiado grande ou excedente-expressou, apenas as palavras e as sentenças sensíveis peculiares aqui e lá. Nada tinha-me ameaçado; ninguém teve bater em minha porta em tarde da noite que pede mim para ir à estação de polícias para uma interrogação, ninguém cortou meu blog mas há este comenta em meu blog que me faz o tipo do sigh ..... (Eu não sei porque este pessoa não pode aceitar perspectives diferentes.). Mas ainda, sim, eu confess: Eu censored myself.

Por que eu necessito censor myself? Eu não sei, eu apenas não quero ferir o coração do pessoa e nivelar ferir-se myself com comentários ignorant dos povos que não fizeram muitos de pensar e de refletir das edições para se. Eu sei aquele, nós tenho vivido neste mundo onde nós estamos já não pertencemos a toda a privacidade pessoal, onde cada única coisa sobre nos pode fàcilmente ser acesso na ponta justa do dedo afastado. Agradecimentos à tecnologia esse trazer abaixo cada continente. Nós somos cidadão justo do mundo que aconteceu ter todas as sortes da informação em se. Sim, nós temos tornar-se perto de se sem saber o fato que nós não temos o met.

Mas eu quero perguntar-lhe, por que? E até que stance, isso nós temos as direitas à liberdade da informação? Há liberdade realmente so-called da imprensa? Nós temos que dizer a verdade todas as vezes; embora nós pudemos saber que a verdade nos fará ferir e os efeitos do hullabaloo que fazem o mundo ido louco? Nós estamos tratando da direita da liberdade agora. Liberdade para dizer as histórias, liberdade para saber as histórias. Há os países onde os journalists arriscam não apenas sua liberdade mas suas vidas diárias para dizer histórias ao público. Mas muitos dos journalists não realmente para pertencer nessa classe.

É simplesmente que nós temos a galinha tornada, receoso de nossas próprias reflexões. Por que? É porque este tipo do conflito de interesses. O medo de perder nosso arroz-potenciômetro, promotion prospects, e o rendimento anunciando ou o patronage político ou social da estação das publicações/media/TV são bastante para fechar acima a maioria de nós. Eu censored myself em muitas circunstâncias para quase as mesmas razões. Eu devo myselfgritar- e é tipo do humilhado para admiti-lo. Mas, sim, se I apenas um escritor ordinário que acontecesse escrever em meu próprio blog do escapism-, mim se disser myself que eu necessito cometer o suicide, porque eu tenho obrigações de 100% para não dizer as histórias. Eu devo e eu pity para aqueles que são realmente um journalist mas não faço assim as obrigações sociais em ser exato e preciso.

Mas então, em um mundo real, onde se eu me golpeie myself e seja ferido…. A liberdade da imprensa é um mito. Nós temos cometer o homicídio em nossa liberdade usando nossas próprias mãos. A imprensa, o governo e o governance incorporado têm o cama-companheiro freak tornado, onde nós fazemos o para trás-benching cada outro em muitos tipo dos interesses. Sim, este é o que nós nos chamamos democrático; se nós quisermos ser contados dentro, nós devemos dormir com nossos inimigos. Esta maneira, nós começaremos o que quer que nós desejamos sem ter que manchar nossas mãos fora dele. Perdido na tradução onde nós sofremos de nossa ação, nós permitimo-nos que co-opted no sistema em um processo tão totalitarian como nós queremos ter a fé nela a ser.

Em todo o caso, esta é as réguas que nós temos indicado mais cedo, nós não pode simplesmente quebrar as réguas e eu digo que nós devemos jogar pelas réguas. Se você não puder realmente se ajudar a para self-censored, eu penso que nós melhoramos o sustento afastado de dizer as histórias. Eu tenho que tratar dos muitos da tarefa difícil de fazer-se myself de confiança e transparente; meu tipo de single-minded é mais sincere. E eu devo dizer e para lembrar-se sempre myself eu sou responsável em o que quer que aquele mim gostaria de se dirigir. Quando até isso circunstâncias, eu dever focalizar-se myself no cari makan que me ajuda se manteve pagar à falha das contas without cada mês.

Vi är all journalist .....,
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Folket frågade alltid mig…, Gör vad en bra journalist? Det är hårt för att mig ska svara som I-förmiddagen, jag själv inte en journalist.

Välla fram för att vara konventionellt, benämna by, som en bra journalist, dig bör posses som alla, den riktiga anden av journalistik, genom att applicera sorterar av yrkesmässighet och etik, i att leverera nyheterna. Berätta berättelserna, verkliga fakta, få verkliga intyg, var exakt och precisera.

Nuförtiden hade benämna av journalistik, reviderats av det nytt att närma sig in mot träffande berättelser som hade fakta och intyg. De kallade det eraen av ”ny journalistik”. Denna sort av att närma sig av träffande berättelser var mer till sinnesrörelsen av berättelserna. Why? Erfara och perspektiv, därför att avläsare eller åhörare önskar deras nyheterna enligt deras personligt. Ja önskar de att det ska vara personlig och bilagan till dem.

Ja bör nyheterna ha pathos, var den kan berättar skratt, skrik, ilska och någon sort av känsla, som gör åhörarekänselförnimmelsen att de är människa. Någon styrkanågot att säga, är det sorten av single-minded var nyheterna bör vara fakta, fakta och fakta. Men peka är, där är mycket medborgarejournalister ut där. Miljoner av dem var bloggers var de berättade nyheterna från ett olikt perspektiv. Men på något sätt, är nyheterna stilla nyheterna. Avläsare och åhörare fick mer smart, kan du inte enkelt berätta dem vad de bör läsa eller klockan. Nyheterna som personifieras, är egentligen vad de behöver. Det är något sorterar av eskapism för att förbinda sig med nyheterna och vad går på med världen.

Se tillbaka på den förgångna trenden av journalistik, bör jag något att säga som, som massmedia eller bemannar träffande nyheterna, oss oss själva bör vara mer upfront, i att lyfta, utfärdar. Propagandajournalistik var sjuklig, och vi bör öva mindre själv-censur.

Vad vi saknar, är den undersöka journalistiken. Om oss harpa på ingenting utom propaganda, säker I-förmiddag att de ska samhällena får endast felaktig återkoppling.

Mig denna tanke, när har har jag censurerat jag själv i förflutnan, och är ifrågasätta why? Ja I-förmiddagen en författare, även om jag har aldrig egentligen gjort en gå runt av att anmäla, har jag jag själv utan kuggning att ha denna sort av passion som jag inte kan bo, utan att provocera tankar som breddar perspektiv, och även att skriva för att mig ska slå den varje singeln föra journal över av mitt liv. Tajma däri, mig kunde inte finna jag själv censurerat eller censurerat av blandade redaktörer, under-redaktörer, informationsproducenter och även utgivare. Ingenting som för är stort eller alltför-yttras, det säregna känsligt, uttrycker och dömer precis bitvis. Ingenting hade hotat mig; inget hade att knacka på min dörr på sent av natten som frågar för mig att gå till polisstationen för en utfrågning, ingen hackade min blog, men det finns detta kommenterar på min blog som gör mig sorten av att sucka ....., (Jag inte vet varför detta folket inte kan acceptera olika perspektiv.). Men ännu, ja, bekänna jag: Jag censurerade jag själv.

Why behöver jag att censurera jag själv? Jag vet inte, önskar I precis inte att göra ond folkets hjärta, och att even att göra ond jag själv med okunniga kommentarer från folk, som inte gjorde en tänkande radda, och att reflektera utfärdar in mot dem. Jag vet det, oss har bott i denna värld var vi är tillhörde ej längre någon personlig avskildhet, var varje singelting om oss själva kan lätt vara tar fram på rättvist fingrar spets bort. Tack till teknologi att komma med besegra varje kontinent. Vi är den rättvisa medborgaren av världen alla som händde att ha sorterar av information på varje annan. Ja har vi passande nästan varje annat ovetande faktumet att vi inte har met.

Men jag önskar att fråga dig, why? Och till vilken stance, det har vi rätterna till friheten av information? Finns det egentligen so-called frihet av pressen? Måste vi att berätta sanningen varje tid; vet att den ska sanningen gör oss men fast vi kan, och ståhejen verkställer som gör världen borta tokigt? Vi handlar med frihet rätt nu. Frihet som berättar berättelserna, frihet för att veta berättelserna. Det finns länder var journalister riskerar inte precis deras dagliga frihet men deras liv för att berätta berättelser till allmänheten. Men journalister för en radda inte egentligen att höra hemma på det klassificerar.

Det är enkelt att vi har blivit fega, räddt av våra egna reflexioner. Why? Det är därför att denna sort av intressekonflikten. Den vår skräcken av att förlora rice-lägger in, befordranutsikter, och/media/TV stationens det publikationer annonserande politisk eller social beskydd för intäkt eller är nog som stänger upp mest av oss. Jag har censurerat jag själv på många omständigheter för samma resonerar nästan. Jag bör skrika till jag själv, och det är sorten av förödmjukat för att medge den. Men ja, om I precis en det vanligaförfattare, som händde att skriva på min egna eskapismblog, mig inte bör berättar jag själv att jag behöver att begå självmord, därför att jag har 100% åtaganden för att inte berätta berättelserna. Jag bör, och jag tycker synd om för de, som är egentligen en journalist, men missat för att göra så de sociala åtagandena på att vara exakt och för att precisera.

Men därefter, i en verklig värld, var om I-smällen jag själv och det är men…., Pressfrihet är en myth. Vi har att begå mord på vår frihet, genom att använda vårt eget, räcker. Regerings- och företags makten för pressen, har blivit onormal bädda ned-ledsar, var vi gör baksida-att ta av planet varje andra på många sorten av intresserar. Ja är detta vad vi kallade demokratisk; om vi önskar att räknas in, bör vi sova med våra fiender. Hitåt ska vi får, allt vad vi önskade, utan att måste att befläcka vårt, räcker ut ur det. Borttappadt i översättning, var vi lider från vår handling, har vi tillåtet oss själva att cos-opted in i systemet i ett processaa inte så totalitärt, som vi önskar att ha tro på den som är.

På något sätt är detta härskar, att vi har påstått tidigare, oss kan inte enkelt bryta härskar, och I-något att säga som vi bör leka vid, härskar. Om du inte kan egentligen hjälpa sig yourself för själv-att censureras, I-funderare förbättrar vi uppehället bort av träffande berättelserna. Jag måste att handla med en svår uppgift för radda av genomskinlig danande jag själv som är pålitlig och; min sort av single-minded är mer ärlig. Och jag bör berätta och alltid påminna jag själv I-förmiddagansvarig på, allt vad det mig skulle något liknande för att tilltala. Stunder till det omständigheter, bör jag fokusera jag själv på den makan carien som hjälper mig höll att betala kuggningen för räkningar without varje månad.

Мы будем всем журналистом .....
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Люди всегда спрашивали мне… Делает хорошее журналист? Трудно для меня ответить по мере того как я себя, не журналист.

Наилучшим образом, быть обычно, терминой, как хорошие журналист, вы posses поистине дух публицистики путем прикладывать все виды профессионализма и этик в поставлять новости. Скажите рассказы, живые факты, получите реальные testimonials, будьте точно и точно.

Nowadays, термина публицистики, была откорректирована новыми подходами к говорить рассказы которые имели факты и testimonials. Они вызвали его эра «новой публицистики». Это вроде подход говорить рассказы было больше к взволнованности рассказов. Почему? Потому что читатели или аудитория хотят их новости согласно их личной испытайте и перспектива. Да, они хотят его быть личны и attach к им.

Да, новости должны иметь pathos, где они могут говорят смех, выкрики, злят и нисколько вроде чувствующ что сделайте аудитории чувствовать что они будут людским существованием. Некоторые могли сказать, они вроде single-minded где новостями должны быть фактами, фактами и фактами. Но пунктом будет, там будет журналисты гражданина серии вне там. Миллионами их были bloggers где они сказали новости от по-разному перспективы. Но так или иначе, новостями будут неподвижные новости. Читатели и аудитории получали более франтовскими, вы не можете просто сказать им они должны прочитать или наблюдать. Будучи персонализированными новости реально им нужно. Будет некоторым видом escapism, котор нужно отнести с новостями и идет дальше с миром.

Смотрящ задним на прошлой тенденции публицистики, я должен сказать что, как средствами или людьми говоря новости, мы себя должны быть больше upfront в поднимать вопросы. Публицистика пропаганды была нездорова и мы должны напрактиковать меньше собственн-цензуру.

Мы нуждаемся будет трассологической публицистикой. Если мы арфа на ничего но пропаганде, я уверенн, то что общества только получат неточную обратную связь.

Я имею эту мысль, когда я цензировал в прошлом и вопрос почему? Да, я буду сочинителем, хотя я никогда реально делал цепь сообщать, я себя имею without fail иметь эту вроде страсть что я не могу жить без провоцируя мыслей, broadening перспектив и даже клавиатуры для меня для того чтобы ударить каждый одиночный журнал моей жизни. В тех времени себя, мне не смогла находка цензированная или цензированная сортированными редакторами, sub-редакторами, производителями бюллетеня и даже издателями. Ничего слишком большое или излишек-пророненное, как раз специфические чувствительные слова и предложения здесь и там. Ничего угрожало меня; никто имело стучать на моей двери на поздно ноче ask for я для того чтобы пойти к полицейскому участку для расспрашивания, никто прорубило мое blog но это комментируют на моем blog которое делает мной вроде вздох ..... (Я не знаю почему эти люди не могут признавать по-разному перспективы.). Но пока, да, я признаваюсь: Я цензировал.

Почему мне нужно цензировать? Я не знаю, я как раз не хочу ушибить сердце людей и выровнять ушибать с невежественными комментариями от людей которые не сделали множество думать и отражать вопросы к себе. Я знаю то, мы жил в этом мире где мы no longer не принадлежим к любому личному уединению, где каждой одиночной вещью о себе может легко быть доступ на справедливом конце перста прочь. Спасибо технология тот приносить вниз с каждого материка. Мы будем справедливым гражданином мира случилось иметь все виды информации на себе. Да, мы имеем становление close to без знать факт что мы не имеем cMet.

Но я хочу спросить вам, почему? И до что stance, то мы не иметь права к свободе информации? Реально so-called свобода прессы? Мы должны говорить правду every time; хотя мы могли знать правда сделает нас ушибить и влияния hullabaloo делают пойденный мир сумашедши? Мы dealing with свобода right now. Свобода для того чтобы сказать рассказы, свободу для того чтобы знать рассказы. Будут страны где журналисты рискуют как раз их свободу но их жизни ежедневные для того чтобы сказать рассказы к публике. Но множество журналистов реально принадлежать на том типе.

Оно просто что мы имеем, котор стали цыпленка, испуганн наших собственных отражений. Почему? Оно потому что это вроде конфликт интересов. Страх терять наш рис-бак, промотирование ищет, и доход от рекламы или политическая или социальная протекция станции изданий/media/TV достаточно для того чтобы закрыть большое часть из нас вверх. Я цензировал на много обстоятельств для почти таких же причин. Я должен закричать к себе и оно вроде humiliated для того чтобы впустить его. Но, да, если I как раз обычный сочинитель который случился написать на моем собственном blog escapism-, я должно говорит, то что мне нужно поручить суицид, потому что я имею обязательства 100% для не сказать рассказы. Я и жалость I для тех будут реально журналистом но после того как я сумен для того чтобы сделать так социальные обязательства на быть точн и точен.

Но после этого, в реальном мире, где если я шлепаю и, то он ушиблен…. Свободой давления будет миф. Мы имеем поручить человекоубийство на нашей свободе путем использование наших собственных рук. Давление, правительство и корпоративное управление имеют, котор стали freak кроват-товарища, где мы делаем назад-benching каждые другие на много вроде интересы. Да, это мы вызвали демократическо; если мы хотим быть подсчитанным внутри, то мы должны спать с нашими противниками. Эта дорога, мы получим мы пожелали без запятнать наш hand out его. Я потеряны в переводе где мы терпим от нашего действия, мы позволяли быть co-opted в систему в процессе как totalitarian по мере того как мы хотим иметь веру на ем, котор нужно быть.

В лубом случае, это будет правила которые мы заявляли более раньше, мы не может просто сломать правила и я говорю мы должно сыграть правилами. Если вы не можете реально помочь для бытьцензированным, то я думаю мы улучшает содержание прочь говорить рассказы. Я должен общаться с множеством трудной задачи делать надежно и прозрачно; мои вроде single-minded более задушевны. И я должен сказать и всегда remind я ответствен на то я хотел было бы адресовать. Пока до того обстоятельства, я не должен сфокусировать на cari makan которое помогает мне держало оплатить счетам without fail каждый месяц.

Wij zijn al journalist .....
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De mensen vroegen me altijd… Wat maakt een goede journalist? Het is moeilijk voor me te antwoorden aangezien ik, zelf niet een journalist ben.

Goed, door termijn, als goede journalist moeten conventioneel zijn, zou u posses de ware geest van journalistiek door alle soorten professionalisme en ethiek toe te passen in het leveren van nieuws. Vertel de verhalen, echte feiten, krijg echte testimonials, ben nauwkeurig en nauwkeurig.

Tegenwoordig, was de termijn van journalistiek, herzien door de nieuwe benaderingen naar het vertellen van verhalen die feiten en testimonials hadden. Zij riepen het de era van „nieuwe journalistiek“. Dit soort benadering van het vertellen van verhalen was meer aan de emotie van de verhalen. Waarom? Omdat de lezers of het publiek hun nieuws volgens hun persoonlijk ervaring en perspectief willen. Ja, willen zij het persoonlijk zijn en aan hen vastmaken.

Ja, zou het nieuws pathos moeten hebben, waar het vertelt lach, schreeuwen, woede en om het even welk soort het voelen kan die het publiek maken van mening zijn dat zij menselijk wezen zijn. Sommigen zouden kunnen zeggen, is het vriendelijk van doelbewust waar het nieuws feiten, feiten en feiten zou moeten zijn. Maar het punt is, zijn er daar de journalisten van de partijburger. Miljoenen hen waren bloggers waar zij nieuws vanuit een verschillend perspectief vertelden. Maar hoe dan ook, is het nieuws nog nieuws. De lezers en het publiek werden slimmer, kunt u hen eenvoudig vertellen op geen wat zij zouden moeten lezen of letten. Nieuws dat is worden het gepersonaliseerd werkelijk wat zij nodig hebben. Het is één of andere soort van escapism om met het nieuws met elkaar in verband te brengen en wat met de wereld gebeurt.

Terug bekijkend de afgelopen tendens van journalistiek, zou ik moeten zeggen dat, als media of mensen die nieuws vertellen, wij zelf meer upfront zouden moeten zijn in het bespreken van kwesties. De journalistiek van de propaganda was ongezond en wij zouden minder zelf-censuur moeten uitoefenen.

Wat wij niet hebben is de onderzoeksjournalistiek. Als wij harp op niets dan propaganda, ik zeker ben dat de maatschappijen slechts onnauwkeurig zullen worden koppel terug.

Ik heb deze gedachte, wanneer heb ik censureerde me in het verleden en waarom is de vraag? Ja, ben ik een schrijver, hoewel ik nooit werkelijk een kring van rapportering heb gedaan, ik heb zelf zonder mankeren dit soort hartstocht hebben dat ik niet kan leven zonder gedachten te veroorzaken, die perspectieven en zelfs toetsenbord voor me verbreden om het elke enige dagboek van mijn leven te raken. In die tijd, kon ik niet gecensureerd of gecensureerd door geassorteerde redacteurs, sub-editors, bulletinproducenten en zelfs uitgevers vinden. Te groot of overdreven-geuit niets, enkel de eigenaardige gevoelige woorden en de zinnen hier en daar. Niets had me bedreigd; niemand had het kloppen op mijn deur bij laat van nacht vragend om me gaan post voor een ondervraging controleren, binnendrong in een beveiligd computersysteem niemand mijn blog maar er zijn dit commentaar geeft op mijn blog die me van sigh ..... vriendelijk maakt (ik weet niet waarom dit mensen geen verschillende perspectieven kan goedkeuren.). Maar nog, ja, beken ik: Ik censureerde me.

Waarom moet ik censureren? Ik weet niet het, wil ik enkel niet het hart van mensen en zelfs het kwetsen van met onwetende commentaren van mensen kwetsen die heel wat het denken van en het wijzen van de op kwesties naar zich niet deden. Ik weet dat, wij in deze wereld hebben geleefd waar wij niet meer behoren tot om het even welke persoonlijke privacy zijn, waar elk enig ding over ons gemakkelijk weg toegang op enkel vingeruiteinde kan zijn. Dank aan technologie dat het neerhalen elk continent. Wij zijn enkel burger van de wereld die gebeurde om alle soorten informatie te hebben over elkaar. Ja, wij het worden dicht bij elkaar hebben zonder het feit dat te kennen wij geen met. hebben.

Maar ik wil u vragen, waarom? En tot welke houding, dat wij de rechten op de vrijheid van informatie hebben? Is er werkelijk zogenaamde vrijheid van pers? Moeten wij de waarheid elke keer vertellen; hoewel wij zouden kunnen de waarheid ons zal maken kwetsen en de hullabaloo weten gevolgen die de wereld gek gegaan maken? Wij behandelen op dit ogenblik vrijheid. Vrijheid de verhalen, vrijheid te vertellen de verhalen te kennen. Er zijn landen waar de journalisten niet alleen hun vrijheid maar hun leven elke dag riskeren om verhalen aan het publiek te vertellen. Maar heel wat journalisten niet werkelijk om op die klasse te behoren.

Het is eenvoudig dat wij kip zijn geworden, bang van onze eigen bezinningen. Waarom? Het is omdat dit soort belangengeschil. De vrees om onze rijst-pot, bevorderingsvooruitzichten, en de publicaties/de reclameopbrengst van de post media/TV of politieke of sociale bescherming te verliezen is genoeg om de meesten van ons op te sluiten. Ik heb me op vele omstandigheden om bijna de zelfde redenen gecensureerd. Ik zou aan mij moeten schreeuwen en het is vriendelijk van vernederd om het toe te laten. Maar ja, als I enkel een gewone schrijver die om op mijn eigen escapism- gebeurde te schrijven blog, zou ik niet moeten vertellen dat ik zelfmoord moet begaan, omdat ik 100% verplichtingen voor heb om de verhalen niet te vertellen. Ik en het medelijden van I zouden voor zij moeten die werkelijk een journalist maar er niet in geslaagd zijn om de sociale verplichtingen dit te doen op nauwkeurig en nauwkeurig het zijn.

Maar toen, in een echte wereld, waar als slap van I zelf en het…. wordt gekwetst De vrijheid van de pers is een mythe. Wij hebben homicide op onze vrijheid begaan door onze eigen handen te gebruiken. De pers, de overheid en het collectieve bestuur zijn buitenissige bed-metgezel geworden, waar wij achter-benching elke anderen op veel soort belangen doen. Ja, is dit wat wij democratisch noemden; als wij willen binnen worden geteld, zouden wij met onze vijanden moeten slapen. Deze manier, zullen wij krijgen wat wij zonder het moeten ons wensten bevlekken van het uitdeelt. Verloren in vertaling waar wij aan onze actie lijden, hebben wij ons om in het systeem in een niet zo totalitarian proces toegelaten worden gecoöpteerd aangezien wij geloof op het willen hebben om te zijn.

In elk geval, is dit de regels die wij vroeger hebben verklaard, kunnen wij niet de wetten eenvoudig overtreden en ik zeg wij door de regels zouden moeten spelen. Als u niet voor wordt zelf-gecensureerd kunt werkelijk helpen, denk ik wij beter weg van het vertellen van de verhalen houden. Ik moet heel wat moeilijke taak behandelen om betrouwbaar en transparant te maken; mijn soort doelbewust is oprechter. En ik zou altijd vertellen en moeten eraan herinneren ik ben verantwoordelijk op dat wat ik zou willen richten. Terwijl tot die omstandigheden, ik op makan cari zou moeten concentreren die me helpt hield betalend de zonder mankeren rekeningen elke maand.

نحن كلّ صحفية .....
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
سألني الناس دائما… ماذا يجعل صحفية جيّدة? هو يستعصي ل ي أن يجيب بما أنّ أنا أكون, بنفسي لا صحفية.

جيّدا, أن سوفت يكون عرفا, بعبارة, كصحفية جيّدة, أنت شيوخ البلدة ال يصحّ كحول الصحافة ب يطبّق كلّ أنواع من [بروفسّيونليسم] وعلم خلق في يسلّم أخبار. قلت القصص, [رل فكت], حصلت [تستيمونيلس] حقيقيّة, دقيقة ودقيقة.

في هذه الأيّام, نقّحت العبارة الصحافة, تلقّى يكون بالمقاربة جديدة نحو يقول قصص أنّ تلقّى حقائق و [تستيمونيلس]. هم دعاوا هو العصر من "صحافة جديدة". كان هذا نوع المقاربة من يقول قصص أكثر إلى العاطفة من القصص. لماذا? لأنّ قارئات أو استماع يريدون يختبر أخبارهم وفقا ل هم شخصيّة ومنظورة. نعم, يريد هم هو أن يكون شخصيّة ورزة إلى هم.

نعم, أخبار سوفت يتلقّى شفقة, حيث هو يستطيع يقول ضحك, صرخات, يغضب وأيّ نوع الإحساس أنّ يجعل الاستماع شعرت أنّ هم كائن إنسانيّة. بعض أمكن قلت, هو نوع من مكرّسة حيث أخبار سوفت كنت حقائق, حقائق وحقائق. غير أنّ النقطة, هناك حصة مواطنة صحفيات خارجا هناك. كان ملايين من هم [بلوغّرس] حيث هم قالوا أخبار من منظورة مختلفة. غير أنّ مهما كان, أخبار أخبار ساكنة. حصل قارئات واستماع كان ذكيّة, أنت يستطيع لا ببساطة قلتهم ماذا هم سوفت قرأت أو راقبت. أخبار يكون يشخّص حقّا ماذا هم يحتاجون. هو بعض نوع التهربية أن يرتبطبنفسي مع الأخبار وماذا يكون ذهبت فوق مع العالم.

ينظر خلفيّة في الاتّجاه سابقة صحافة, أنا سوفت قلت أنّ, كأوساط أو الناس يقول أخبار, نحن بنفسي سوفت كنت كثير [أوبفرونت] في يرفع إصدارات. دعاية كان صحافة غيرصحّيّ ونحن سوفت مارست أقلّ [سلف-سنسرشيب].

ماذا نحن نفتقر الصحافة تحقيقيّة. إن نحن [هرب] على لاشيء غير أنّ دعاية, أنا يوقن أنّ سيحصل المجتمعات فقط تغذية مرتدّة دقيقة.

أنا أتلقّى هذا فكرة, متى يتلقّى أنا يراقببنفسي في الماض والسؤال يكون لماذا? نعم, أنا كاتبة, رغم أنّ أنا يتلقّى أبدا حقّا أتمّ دارة من يفيد, يتلقّى أنا بنفسي [ويثووت فيل] يتلقّى هذا نوع العاطفة أنّ أنا يستطيع لا يعيش دون يستثير أفكار, يوسّع [برسبكتيفس] وحتّى لوحة مفاتيح ل ي أن يضرب ال كلّ جريدة وحيد من حياتي. في أنّ وقت, أنا استطاع لم اكتشاف بنفسي يراقب أو يكون يراقب ب يصنّف محررات, [سوب-ديتورس], نشرة منتجات وحتّى ناشرات. لاشيء أيضا كبيرة أو [أفرل-وتّرد], فقط الخاصّة حسّاسة كلمات وجمل هنا وهناك. لاشيء كان قد هدّدني; لا أحد تلقّى يطرق على بابي في متأخّرا من ليل يسأل ل ي أن يذهب إلى مركز شرطة لإستجواب, لا أحد خرط [بلوغ] ي غير أنّ هناك هذا يعلق على [بلوغ] ي أنّ يجعلني نوع من تنهيدة ..... (لا يعرف أنا لما هذا الناس يستطيع لا يقبل [برسبكتيفس] مختلفة.). غير أنّ بعد, نعم, يعترف أنا: أنا راقبتبنفسي.

لماذا أنا أحتاج أن يراقببنفسي? أنا لا أعرف, لا يريد أنا فقط أن آذى الناس قلب وساويت آذىبنفسي مع تعليقات جاهلة من الناس الذي لم يتمّ [ا لوت] من يفكّر ويعكس الإصدارات نحو بنفسي. أنا أعرف أنّ, نحن يتلقّى يكون يعيش في هذا عالم حيث نحن نكون [نو لونجر] ينتسب إلى أيّ عزلة شخصيّة, حيث كلّ شيء وحيد حول بنفسي يستطيع بسهولة كنت منفذة على صحيحة إصبع طرف بعيدا. شكور إلى تكنولوجيا أنّ يحضر نزولا إلى كلّ قارّ. نحن مواطنة صحيحة من العالم أنّ حدث أن يتلقّى كلّ أنواع المعلومة على بعضهم بعضا. نعم, يتلقّى نحن يصبح [كلوس تو] بعضهم بعضا دون يعرف الحقيقة أنّ نحن نتلقّى لا [مت.].

غير أنّ يريد أنا أن يسأل أنت, لماذا? وحتّى ما وقت, أنّ نحن نتلقّى الحقوق إلى الحرية المعلومة? يكون هناك حرية ما يسمّى صحافة حقّا? نحن يضطرّ قلت الحقيقة [إفري تيم]; رغم أنّ نحن أمكن عرفت سيجعلنا الحقيقة آذى وال [هولّبلوو] تأثيرات أنّ يجعل العالم يذهب مجنونة? نحن نعالج مع حرية حاليّا. حرية أن يقول القصص, حرية أن يعرف القصص. هناك بلد حيث صحفيات يجازفون لا فقط حريتهم غير أنّ حيواتهم يوميّة أن يقول قصص إلى الجمهور. غير أنّ [ا لوت] الصحفيات لا حقّا انتسبت على أنّ صنف.

هو ببساطة أنّ يتلقّى نحن يصبح دجاجة, يخشى من نا خاصّة إنعكاسات. لماذا? هو لأنّ هذا نوع النزاع الفوائد. ينقّب الخوف من يخسر [ريس-بوت] نا, ترقية, والنشر/[مدي/تف] محطة [أدفرتيز رفنو] أو سياسيّة أو رعاية اجتماعيّة كافي أن يغلق أكثر من نا فوق. أنا قد راقبتبنفسي على كثير ظروف ل تقريبا ال نفسه أسباب. أنا سوفت صحت إلى بنفسي وهو نوع من يهين أن يعترف هو. غير أنّ, نعم, إن أنا فقط كاتبة عاديّة أنّ حدث أن يكتب على ي خاصّة [إسكبيسم-] [بلوغ], أنا سوفت لا يقولبنفسي أنّ يحتاج أنا أن يرتكب إنتحار, لأنّ أنا أتلقّى 100% إلتزامات ل لا أن يقول القصص. أنا سوفت و [بيتي] أنا ل أنّ الذي يكون حقّا صحفية غير أنّ [فيلد] أن يتمّ هكذا الإلتزامات اجتماعيّة على يكون دقيقة ودقيقة.

غير أنّ بعد ذلك, في [رل وورلد], حيث إن أنا ألطمبنفسي وهو يكون آذى…. صحافة حرية أسطورة. نحن نتلقّى ارتكبت عمليّة قتل على حريتنا ب يستعمل نا خاصّة أيادي. ال يتلقّى صحافة, حكومة و [كربورت غفرننس] يصبح [بد-كمبنيون] شاذّة, حيث نحن نتمّ [بك-بنشنغ] كلّ أخرى على كثير نوع الفوائد. نعم, هذا ماذا نحن دعانا ديموقراطيّة; إن نحن نريد أن يكون عددت داخل, نحن سوفت نمت مع عدواتنا. هذا طريق, سيحصل نحن ماذا نحن ب رغب دون يضطرّ لطّخت نا [هند ووت] من هو. يخسر في ترجمة حيث نحن نعاني من عملنا, قد سمحبنفسي نحن أن يكون [ك-وبتد] داخل النظامة في عملية لا مثل شموليّ بما أنّ نحن نريد أن يتلقّى إيمان على هو أن يكون.

مهما كان, هذا القواعد أنّ نحن قد أفدنا [إرلير], نحن يستطيع لا ببساطة كسرت القواعد ويقول أنا نحن سوفت لعبت بالقواعد. إن أنت يستطيع لا حقّا ساعدتبنفسي ل يكون [سلف-سنسرد], يفكّر أنا نحن نحسن كتيف دعم بعيدا من يقول القصص. أنا يضطرّ عالجت مع [ا لوت] من يصعب مهمة من يجعلبنفسي موثوقة وشفّافة; نوعي من مكرّسة أكثر يصدق. وأنا سوفت قلت ودائما ذكّرتبنفسي أنا مسؤولة على ماذا أحبّ أنّ أنا أن يخاطب. بينما حتّى أنّ ظروف, أنا سوفت ركّز علىبنفسي على [كري] [مكن] أنّ يساعدني حافظ يدفع الفواتير [ويثووت فيل] كلّ شهر.